Lucky you were bo that far away so

So we could both make fun of distance
Lucky that I love a foreign land for
The lucky fact of your existence
Baby I would climb the Andes solely
To count the freckles on your body
Never could imagine there were only
Ten million ways to love somebody

دیروز یکی از بدترین روزای عمر من بود. امروزم روز خوبی نبود اما به افتضاحی دیروز نمیرسید. حالت تهوعی داشتم که گویی بند بند جانم از هم میخواست باز شه. احتمالن یه ویروس سمج بود. امروزم ادامهش بود اما نه به شدت دیروز. دیروز و اون اتفاق اول صبح که مثل کابوسه هنوزم. اون جیغ زدنای من که تند تند داداش رو صدا میزدم و اون چندتا یکی کردن پلهها توسط اون و اون صحنهها هنوزم عین یه رویاس. ای...

به این حالم کلی درس و بدبختی و دلتنگی هم اضافه شده. خیلی سخته هنه چی...

بعضی وقتا یه ترسایی هست که درست ازش سر در نمیاری. نمیفهمی خب این حس مسخره چیه و تو چرا نمیتونی بهش غلبه کنی. امشب حین حرف زدن دربارهی این موضوع کشفش کردم و فهمیدم این ترسها ریشه در کودکی داره.

با دلبر دوباره راجع به اون موضوع آزار دهنده و اون راز بزرگ حرف زدم ولی نذاشت کامل دوباره بازگو کنم و فقط گفت بهش فکر نکنم و سعی کنم فراموشش کنم. اما باز امشب منو به هم ریخت. باید غلبه کنم بر این ترس. باید...

طبق عتدت هر سال پاییز که موهامو مقداری کوتاه میکردم، امروزم رفتم پیش آرایشگرم. اما یه فرقی که داشت این بود که سالای قبل حال ِ دلم خوب نبود و واسه لجبازی با خودم و یا قهر میرفتم کوتاه میکردم. اما امسال هم حال دلم خوب بود و هم از بلندی موهام نزدم و فقط جلوی موهام رو مدل دادم که از یکنواختی در بیاد. هنوز به رضا نگفتم و میخوام فردا سوپرایزش کنم. گرچه قبلن که باش عنوان کردم ته دلش راضی نبود و شوخی شوخی میگفت بیخود حق نداری دست به موهات بزنی، ولی به نظرم خوشش بیاد.